Franklin von Winckelmann in Paraguay

DEEL 3; zie verder na 25 maart (scrol naar beneden)
Deel drie sluit af met de eerste 2 maanden van mijn verblijf in Asuncion. Het leven blijft turbulent in een ontwikkelingsland zoals Paraguay. Maar de eerste kleine vorderingen tav het project zijn zichtbaar en dat stelt mij gerust alhoewel ik nu eigenlijk wel de balans kan op maken dat de gemaakte plannen naar beneden moeten worden bijgesteld. Het is gewoon niet realistisch om zo’n ambitieus plan in een periode van vier maanden te realiseren.
Na mijn vakantie, in het fantastische Brazilië, en een kleine week door te hebben gebracht met alle participanten van Organic Exchange. Heeft deze periode mij nieuwe inzichten gegeven op het gebied van organisch en duurzaam produceren. Een leerproces die ik nooit in Nederland zou kunnen opdoen. Het is een complex proces omdat alle stappen vanaf het katoenveld tot aan het eindproduct moet worden gedocumenteerd en gecontroleerd voordat de certificaties kan worden vrijgegegeven. Fair trade beperkt zich namelijk tot het controleren van alle labour aspekten waarbij de arbeidsrechten en dergelijke worden nageleefd. Naast dit alles heb ik meer inzicht gekregen in ontwikkelingswerk en goede doelen die veel projecten in ontwikkelingslanden subsibiëren en initiëren.
Al dit alles is nog maar het begin!

DEEL 2; zie verder na 12 maart (scrol naar beneden)
Een korte voorwoord van mijn bevindingen als fashion consultant bij Arasy (25 maart).
Allereerst wil ik het bedrijf bedanken dat zij mij het vertrouwen hebben gegeven om in samenwerking met het management en alle directe medewerkers het bedrijf zodanig te herstructureren om de doelstellingen die wij hebben gesteld te kunnen realiseren.
Bovendien voel ik me zeer bevoorrecht dat zij hun kennis met mij willen delen.
Inmiddels heb ik gezien hoe terecht zij hun doelstellingen ten opzichte van de katoenboeren realiseren en handhaven. Door hun inzet en inspanningen zijn de eerste stappen gezet om de toekomst van deze katoenboeren te verzekeren. Ik vraag mij af hoe zij zouden hebben overleeft zonder tussenkomst van Arasy. Zelfs de wetinvoering van organisch katoen, was merkwaardig genoeg door de bestaande wet verboden, is door lobbyen vanuit Arasy ingevoerd, een strijd die veel tijd en energie heeft gekost. Men mag hier spreken van een ongekende dosis aan doorzettingsvermogen gezien de politieke structuur van corruptie die hier nog de overhand heeft. De wil om vooruit te komen is bij vele partijen aanwezig en na de eerste drie weken zijn de kleine verbeteringen zichtbaar. Dit stemt mij buitengewoon positief en mijn bewondering is alom groot te noemen.

Afgelopen jaar, 2006, heb ik de keuze gemaakt om mijn verdere voortzetting van mijn bedrijf en merk VonWinckelmann in een ander perspectief te plaatsen. Sinds twee jaar tijd heb ik de eerste kleine stappen in deze richting kunnen maken. Nu ben ik als mens en bedrijf klaar om hierin te investeren en te onderzoeken in hoeverre organisch produceren en maatschappelijk ondernemen samen gaan met de commerciële kant van mijn bedrijfsvoering.
Het is niet zo zeer een trend maar een must om op een andere manier te denken en te handelen die ten goede zal komen aan onze samenleving. Ik hoop dat velen met mij dezelfde keuze gaan maken en bereid zijn om haar beleid om te zetten. Het mag, laat dat duidelijk zijn, geen trend zijn maar een plicht. Ik kijk met veel plezier vooruit en ik hoop dat dit project mij zal brengen wat het verdient. Suggesties en opmerkingen over mijn verslag zijn meer dan welkom dus wees vrij om hier gebruik van te maken. Ik zie jullie reactie met veel plezier tegemoet. Veel leesplezier en mocht je na 2 minuten verveeld zijn door het verhaal ga dan verder met het bekijken van de foto’s. En mocht je helemaal geen interesse hebben in dit project dan haal ik je van de mailinglijst.
groeten,
Franklin








Aankomst

Na een lange reis met een overstap in Sao Paolo Brazilië landde het vliegtuig om 00.30 uur vrijdag 2 maart op het vliegveld van Asuncion hoofdstad van Paraguay. Dit is mijn eindbestemming waar ik de komende maanden zal verblijven.

Mijn opdracht oftewel missie is om in samenwerking met Arasy producten te ontwikkelen die aansluiten op de Westerse markt.
Deze nieuw te ontwikkelen producten zijn textiel relateerd denk hierbij aan fashion, underwear en zelfs home textile. Dit alles ter bevordering van hun export met name naar Europa.

Arasy is een holding die door één familie wordt gerund..................
Naast hun core business zoals het importeren van in Zuid-Oost Azië geproduceerde auto’s zijn zij actief in het verbouwen en verwerken van o.a. sojabonen en sesamzaad.
Naast al deze producten zijn zij de enige leverancier in Paraguay die biologische katoen verbouwt en distribueert naar landen buiten Paraguay. Zij zijn tevens verbonden aan Organic Exchange één van de grotere organisatie op dit gebied. Informatie hierover is te vinden op hun website www.organicexchange.com.









De stad Asuncion............................
Asuncion telt naar schatting 500.000 inwoners tenminste geregistreerd volgens de laatste telling van de burgerlijke stand. De stad komt qua infrastructuur overeen met
de grote Amerikaanse steden zij het niet zo dat er ooit een éénrichtingsverkeer is ingevoerd die menselijke logica ten boven gaat. Om van A naar B te reizen doorkruis je de stad met een slingerbeweging van noord naar oost en van oost naar west.
Met andere woorden via allerlei ingewikkelde omwegen kom je uiteindelijk op je eind-
bestemming. Zelf heb ik nog geen auto gereden maar één ding is zeker, je zult verdwalen ongeacht het feit of je je wel of niet goed kunt oriënteren. Zodra je van de hoofdweg een zijweg inslaat is de bestrating belabberd. In sommige gevallen zelfs onbegaanbaar zeker na een tropische regenbui. Dan realiseer je dat dit land verreweg van ontwikkelt is gemeten naar onze maatstaven. Ik kijk echt uit naar mijn eerste rij-ervaring. Architectuur is eigenlijk een mix van diverse stijlen enerzijds de koloniale tijd van de Spanjaarden en het westerse van de laatste decennia (20e eeuw), echte Paragyuaanse invloeden zijn daarentegen schaars hierdoor mis je wel een ziel die een stad zo eigen maakt. De stad is omringt door suburbs en residentia’s merkwaardig is dat veel buurten een mix kennen van arm en rijk. Down town heeft een sky line van niet benoemenswaardige wolkenkrabbers. Aan de oevers van de rivier Paraguay liggen de bekende krottenwijken en zij grenzen weer aan het hoger gelegen down town. Zodra het waterspiegel, door voornamelijk tropische regenbuien, gaat stijgen loopt dit gebied helemaal onder. Kennelijk de plek waar je de armen hun huizen, gebouwd van afvalmateriaal, laat bouwen. Merkwaardig genoeg zijn er aan de andere kant van de stad vergelijkbare gebieden waar juist welgestelde mensen hun huizen bouwen. Het voordeel is dat zij geen belasting hoeven te betalen. Ik ben nog niet in de gelegenheid geweest om een kijkje te nemen in dit gebied maar ik ben het wel van plan, want zouden zij hun huizen hebben gebouwd op enorme palen zodat zij droge voeten houden? Deze oplossing geldt in ieder niet voor de mensen in de krottenwijken rondom down town. Het leven van de welgestelde speelt af achter gesloten deuren en geblindeerde ramen. Waarschijnlijk door de hitte maar het is niet geheel onwaarschijnlijk dat er andere redenen zijn waar ik nog niet ben achtergekomen. In ieder geval dit maakt de stad niet transparant. Als je geen insider bent dan loop je hier met je ziel onder de arm zoals ik dat de eerste dagen heb ondervonden. Op kantoor hebben wij een slogan bedacht “Asuncion just for insiders”. Toerisme is hier onbekend dat kan zijn doordat het land is ingesloten tussen twee reuzen namelijk Argentië en Brazilië en het heeft geen zee. De stad heeft weinig oude cultuur die het bezichtigen waard maakt. Verder is de stad, gezien vanaf een hogere heuvel, groen!. Er staan merkwaardig genoeg veel bomen en struiken en dat maakt de stad leefbaar.







De mensen......................................
Voornamelijk zie je hier een ondefinieerbare mix van mensen lopen. De meeste zijn donker van huidskleur wat doet denken aan Indianen maar hun trekken hebben meer iets van de Zuid Amerikanen zoals wij dat kennen uit boeken en films.
Uiteraard zie je hier een kleine gemeenschap van import voornamelijk Koreanen waarom zij hier naar toegetrokken zijn is mij geheel onduidelijk maar ik hoop daar ooit achter te komen. De meeste mensen zijn bijzonder aardig in hun omgang met anderen. Er heerst hier een code van beleefdheid. Zij hebben enorme respect voor elkaar en dat voelt bijzonder goed. Deze saamhorigheid heeft waarschijnlijk te maken met de hechte familiebanden. De zondag is hen heilig dan komen zij samen voor hun wekelijkse familiebijeenkomst.

Het werk.......................................
In eerste instantie zal ik mij de komende weken gaan bezighouden met het in kaart brengen van alle processen die betrekking hebben op development en production.
Dit zal in samenwerking zijn met de directie en de manager van de Textile departement. Vervolgens zal ik een analyse maken waarop toekomstige beslissingen kunnen worden genomen. Het gaat hier vooral om de vraag of zij in staat zijn om producten te ontwikkelen die voldoen aan de wensen van de Westerse consument.


Wie is Arasy?
Voor het beantwoorden van deze vraag verwijs ik liever naar hun website
www.arasy.com.

Wie zijn de mensen achter dit verhaal?

Helene, general manager
Olga, commercial manager
Paolo, dochter van de bog boss
Doraliz, commercial assistent
Alysia, production manager
Cristina, production assistent
Diego, administratief medewerker
Andrea, logistieke medewerker
Oscar, ICT medewerker
En nog vele anderen die misschien in een later stadium worden genoemd.

Mijn avontuur

Het begint natuurlijk bij aankomst 2 maart om 00.30 uur vliegveld Asuncion.
Alhoewel hier eigenlijk weinig over te vertellen valt dan dat ik door Helene werd opgewacht om vervolgens naar mijn hotel te worden gebracht. Voor deze eerste nacht heeft Arasy een hotel in de buurt van het vliegveld geboekt zodat ik de volgende dag na een korte kennismaking op kantoor kan inchecken in mijn appartement.

Vrijdagochtend na een redelijke nacht heb ik genoten van de rust van het hotel. Aan het zwembad op één van de ligstoelen heb ik na een uitgebreid ontbijt mijzelf neergestreken om alsvast te wennen aan de hitte. De temperatuur stijgt hier rond het middaguur naar iets boven de 40 graden. Dit vraagt wel enige aanpassing zowel lichamelijk als geestelijk.





Zoals gezegd heb ik de middag, na een lunch te hebben gehad met Doraliz, kennisgemaakt met de mensen van kantoor.
Het kantoor is een verbouwde villa op eigen terrein, omgeven door veel groen en zelfs een tennisbaan mocht je in deze hitte behoefde hebben om het laatste restje vocht uit je lichaam te zweten door het slaan van een balletje, gelegen in upper town Asuncion.





Na dit bezoek zijn wij richting appartement gereden, gelegen in mid town Asuncion. Daar aangekomen bepakt en beladen met mijn bagage voor 4 maanden, betraden wij het appartement.







Er was mij al eerder meegedeeld dat het nog niet was ingericht dit door allerlei redenen die mij later zijn duidelijk geworden. Het nodige zoals een bed, fan, etc. was aanwezig maar daar heb je ook alles meegezegd. Bovendien wat er verder nog stond was niet aangesloten of werkte gewoon niet. Het was een minder warm en gezellig ontvangst dan op kantoor. Vervolgens zijn wij naar de dichtstbijzijnde supermarkt gereden om het nodige in te kopen zoals een bord, bestek, beker, etenswaren voor de 1e ochtend. De supermarkt had een zeer treurig aanbod om maar niet te spre-ken over de groente en fruitafdeling. Dit assortiment was naar mijn idee ver over de vervaldatum heen. Na het nodige in een niet rijdende winkelwagentje te hebben gegooid zijn wij teruggereden naar het appartement waar ik algauw in mijn eentje achterbleef. Ik voelde mij volledig uit mijn balans en had het gevoel dat ik 20 jaar terug in de tijd werd gezet. Het deed denken aan mijn eerste reizen naar ZO Azië 20/25 jaar geleden. Als Europeaan werd ik wederom geconfronteerd met een ontwikkelingsland met al z’n beperkingen die voor ons niet zo vanzelfsprekend zijn. Ik dacht dat ik voorbereid was maar dat bleek dus niet zo te zijn. Ik ging zitten op één van de stoelen die voor mij was neergezet en overdacht de situatie waar ik op dat moment in verkeerde.
Ik was moe en kon niet helder denken dus vatte ik het idee om onder deze omstandig-heid naar bed te gaan. De volgende ochtend werd ik door de hond van de overbuur-man/vrouw gewekt. Een nieuwe dag is aangebroken en dat biedt perspectieven voor deze wereldreiziger. Ik schoof richting badkamer om de slaap uit mijn ogen te wassen totdat ik werd geconfronteerd met geen stromend water uit de kraan en toilet. Mijn ochtend ritueel werd verstoord door deze werkelijkheid namelijk het niet kunnen zetten van koffie en het klaarmaken van mijn dagelijkse bakkie yoghurt met fruit. Bovendien zag het fruit van de supermarkt na een nacht op de aanrecht te hebben gelegen nog minder smakelijk uit dan toen het in de schappen lag. Ik besloot een wandeling te maken om geld te pinnen bij de dichtstbijzijnde bank en vervolgens in een lokale café een heerlijke caffe con leche te bestellen met misschien zelfs een lekker versgebakken croissant. Helaas dit alles ging niet gebeuren er was geen automaat te vinden dus geen geld geen koffie en ook geen map om mij te oriënteren waar ik op dat moment verbleef. Eigenlijk is dat eerste het wat ik doe, een map kopen, zodra ik in een vreemde stad aankom. Ik liep terug naar mijn appartement met de wetenschap dat om 10.00 uur iemand van kantoor zou komen om het e.e.a. aan te sluiten waaronder een ijskast en telefoon. Zoals ik al verwachtte stond deze Diego om 11.15 uur aan de deur ipv 10.00 uur zoals afgesproken. Diego had vrienden meegenomen om hem te helpen met o.a. dragen van de ijskast naar de 1e verdieping. Algauw werd ik gebeld door Helene die mij uitnodigde voor een lunch en een douche bij haar thuis. Ik was maar al te blij dat ik het appartement kon ontvluchten want mijn aanpassingsvermogen liet veel te wensen over op dat moment. Eénmaal bij haar thuis werd ik voorgesteld aan haar nichtje uit Zwitserland die een stage voor een periode van 2 maanden bij haar loopt. Helene verontschuldigde zich voor het ongemak en bood mij aan om de eerste week in een hotel te verblijven totdat alles is geregeld en ingericht. Ik wilde graag van dit aanbod gebruikmaken maar stelde voor om daar morgen een beslissing over te nemen want wij hadden inmiddels begrepen dat de hele wijk geen stromend water had en dat het probleem snel verholpen zou worden althans dat verwachtte ik.
De middag heb ik samen met haar nichtje Sarah en Diego de stad doorkruist. Dit was een zeer prettige kennismaking met de stad.






























’s Avonds nadat ik wederom gebruik heb mogen maken haar Helene’s badkamer zijn wij met mensen van kantoor gaan eten in een Mexicaans restaurant. De avond verliep heel plezierig en met een goed gevoel heb ik mij laten afzetten bij mijn appartement. Bij binnenkomst werd de rust verstoord, mijn bovenburen hadden een party georganiseerd, niet voor mijn komst als nieuwe bewoner, met keiharde muziek. Op dat moment vervloekte ik ze maar al snel werd ik gegrepen door de vermoeidheid. Binnen een paar seconde viel in een diepe slaap. De volgende ochtend werd ik uiteraard door dezelfde hond van de overbuurman/vrouw gewekt, hij blafte nog net niet mijn naam, ik opende mijn ogen die meteen werden verblind door de scherpe zon. Gordijnen hingen er nog niet zoals je kunt bedenken.
Ik liep richting badkamer in de stille hoop dat ik op z’n minst mijn tanden zou kunnen poetsen, met veel enthousiasme draaide ik de kraan open. Met een geweld stroomde bruin water uit de kraan in plaats van het heldere water wat wij zo gewoon zijn.
Gelukkig heb ik de avond ervoor een mobiele telefoon meegekregen om bij noodgevallen Helene te bellen. Aangezien wij hadden afgesproken om die dag samen door te brengen belde ik haar met het verzoek om nogmaals van haar douche gebruik te willen maken en graag haar aanbod wilde accepteren om voor de komende dagen een hotelkamer te boeken. Na dit gesprek vervolgde ik me naar de keuken om wat water uit de fles te drinken toen ik werd verrast door familie kakkerlak. Zij schrokken van mijn binnenkomst maar ik schrok meer van hun ongevraagde bezoek aan mijn keuken.
Deze familie kakkerlak rende van mij weg en ik weer van hen totdat ik de keukendeur met een geweldige klap achter mij sloot. En zo geschiedde het, ieder z’n weg. De middag hebben wij vooral doorgebracht met het zoeken naar een geschikte hotel. De meeste hotels worden gerund door Duitsers maar dan waarschijnlijk van de vorige generatie of zelfs wel de generatie daar voor. Helaas durfde ik geen foto’s te maken van de inrichting maar het was een soort kruising tussen Jordanees, kitsch en woonwageninrichting maar dan wel in kwadraat.
Na uren te hebben rondgereden door een uitgestorven stad, merkwaardig genoeg zie je in het weekend veel minder verkeer dan op andere dagen, kwamen wij bij een hotel ten hoogte van mijn appartement. Het hotel is 130 jaar geleden gebouwd, later door Duitsers overgenomen, in een koloniale stijl waar veel van de Paraguayaanse geschiedenis is terug te vinden. Mijn enthousiasme werd door één van de hotelmedewerkers opgemerkt. Hij heeft ons tenslotte een rondleiding gegeven en de beschikbare kamers getoond. Kamers met authentieke details waarvan de moderne aanpassingen haast niet zichtbaar zijn. Diverse patiotuinen, één ervan heeft vroeger nog dienst gedaan als dierentuin, tennisbaan en een grote zwembad. Je waant je niet meer in de stad, de rust en de geschiedenis van de omgeving was en is van ongekende luxe. Dit hotel heeft mij meteen in z’n macht. Hier wilde ik graag de komende dagen verblijven en bijkomen van mijn eerste culture shock van eerste twee dagen. De gekozen kamer met dubbel openslaande deuren grenst aan één van de patiotuinen het plafond heeft een hoogte van 4 meter en volgens een oude traditie betimmert met teakhout. Zelfs de vloer is met veel aandacht ontworpen in een authentieke mozaïek dessin en de oude koloniale doch simpele meubels is bepalend voor de sfeer van de kamer. Helemaal tevreden liep ik achter deze man aan met de wetenschap dat ik hier naar mijn zin zal hebben.










Vervolgens zijn wij doorgereden naar down town waar wij een korte boottocht op de rivier Paraguay hebben gemaakt. Wederom een aparte ervaring want niet alleen op de wegen maar ook op de rivier kom je bijna niemand tegen.






De avond werd afgesloten met een film in de plaatselijke shopping mall. Eénmaal te hebben ingecheckt in deze fantastische hotel heb ik op bed laten vallen. Tevreden keek ik om mij heen wetend dat morgen het serieuze werk zal aanvangen.


1e werkdag maandag 5 maart
De wekker ging om half zeven want er moest die ochtend snel de inrichting van Arasy’s stand worden verzorgd dit ter ere van de komst van de Duitse president die gepland stond voor dinsdagochtend. Dit alles ging in samenwerking met de Duitse NGO die mede mijn salaris gaat betaalt voor de komende vier maanden.





Nadat wij op kantoor en in de shop de nodige materialen hadden verzameld reden we richting congresgebouw met een alsmaar stijgende temperatuur van boven de 40 graden. Uiteindelijk zijn wij erin geslaagd om de producten op een zoveel mogelijke Westerse manier te presenteren want samen met de president reisde een delegatie mee van zakenlieden mee om de handelsbetrekkingen tussen beiden landen te bevor-deren. Na terugkomst op kantoor heb ik de gelegenheid gekregen om mijn collega’s te ontmoeten die ik afgelopen vrijdag door omstandigheden niet heb kunnen gezien.
Nogmaals het was een open en zeer prettige kennismaking. Na het werk werd ik bij het hotel afgezet en vanaf dat moment kon ik alvast wennen aan wat Paraguay mij zal brengen.

2e werkdag dinsdag 6 maart
Het verblijf in Grand Hotel de Paraguay deed mij heel goed. Ik kwam hier werkelijk tot rust die nodig was om te wennen aan Asuncion. Na het ontbijt werd ik door Diego opgehaald, hij zal mij de komende dagen naar het kantoor brengen, om vervolgens aan te sluiten bij het kantoorritme die hier totaal anders is dan wat wij gewend zijn in het westen. Er wordt hier zelfs nog geklokt zoals dat vroeger bij ons in de fabrieken ging. De ontmoeting met de president van Duitsland zou in de ochtend plaats vinden en mijn directe collega’s zijn daar bij, voor mij betekende hun afwezigheid op kantoor de gelegenheid om mij alvast te settelen op mijn werkplek. Deze ochtend heb ik kennis mogen maken met Paolo, zij is de dochter van de big boss, en sinds kort parttime betrokken bij Arasy nadat de samenwerking met United Colours van Benetton eind vorig mislukte. Zij heeft niet de dagelijkse leiding maar kan wel van groot belang zijn voor het project gezien de status van de familie. Hier gelden de oude regels in het zaken doen nog steeds. Belangenverstrengeling is waarschijnlijk zeer gebruikelijk in Asuncion misschien zelfs wel in heel Paraguay.
In de middag heb ik kennisgemaakt met de Duitse organisatie GTZ . Het was een vrij informele ontmoeting over het project en het contract die nog getekend moest worden.
Het contract kon niet getekend worden omdat die zoek was tussen alle stapels papieren die ik op zijn bureau aantrof. Volgens zijn zeggen zwierf het ergens tussen de bovenste en onderste verdieping. Met het gevolg dat ik nog een keer zou moeten terug komen om het te ondertekenen.
En wij maar denken dat Duitsers zo georganiseerd en strikt zijn, mooi niet dus!
De dag werd afgesloten met een bezoek aan één van Arasy’s main supplier dit ter observatie van de mogelijkheden en beperkingen binnen hun productie keten.





Tenslotte verliep het aansluiten van mijn powerbook op hun netwerk
systeem niet voorspoedig nu ben ik via een telefoonlijn met de buitenwereld verbonden. Hierdoor is de verbinding nog langzamer dan via een de kabel die al heel langzaam is. ’s Avonds terug naar het hotel waar ik de avond met een boek op het binnenterras heb doorgebracht.













3e werkdag woensdag 7 maart
De dag begint met een korte meeting met Paolo om het productieproces met de
samenwerkende patijen nader te bespreken. De middag heb ik besteed aan het bezoeken van een knitting factory. Na een korte rondleiding heb ik kunnen constateren dat de mogelijkheden van knitting zeer beperkt zijn. Meer dan 4 kwaliteiten zoals single jersey, interlock e.d. kan zonder problemen worden gerealiseerd. Gezien hun machinepark is uitbreiding zonder investering op korte termijn niet mogelijk.





Na dit bezoek zijn wij teruggereden naar kantoor waar ik vervolgens een meeting had met Olga, zij is verantwoordelijk voor de sales e.d.. Tevens rechterhand van Helene.
Tijdens dit gesprek zijn een antal zaken naar voren gekomen waarmee de sales dagelijks mee worden geconfronteerd. Dit betreft vooral de beperkingen op het gebied van ontwikkeling en het kwaliteitsniveau. Dit is een veel voorkomend probleem die je tegen kunt komen in landen waar export in ontwikkeling is.

4e werkdag 8 maart
De dag begint met een korte meeting met Paolo en Alysia ivm productie mogelijkheden
en beperkingen die tot op heden aan het daglicht zijn gekomen. In de ochtend werd ik geconfronteerd met the big mom, dame met klasse en een scherpe tong waar de meeste een stapje voor terugdoen. Ik heb de gelegenheid gehad om kort een gesprekje met haar te hebben over de re-styling van de shop. Deze shop grenst aan het kantoorpand. Deze dag werd verder besteed aan het afleggen van één bezoekjes. Maar daarentegen werd de zoektocht naar een geschikte woning ingezet. Er is besloten dat ik in ieder geval niet meer terugga naar mijn 1e appartement. Er zijn 2 agenten ingeschakeld om mij rond te rijden. Hier heb ik van genoten, naast het zien van de verschillende appartementen leer je de stad ook beter kennen. In welke wijk zou je willen wonen, type appartement en ga zo maar door.








5e werkdag vrijdag 9 maart
Laatste werkdag van de week is aangebroken althans voor mij, want op zaterdagochtend wordt er ook gewerkt bij Arasy. Overigens bij alle commerciële bedrijven heb ik mij laten vertellen. Deze middag hebben wij een 2e afspraak gemaakt met Paracon tot op heden hun main supplier. Aangezien dit bedrijf niet volledig in staat is om export kwaliteiten te kunnen waarborgen dit veelal door o.a. beperkte machinepark en expertise in huis. Heeft Paracon een interim consultant ingehuurd om het bedrijf hierin te adviseren. En het is voor ons, hier bedoel ik mee Arasy interessant om deze man te ontmoeten en ons te laten informeren over zijn bevindingen en wat te doen om het productie-apparaat exportrijp te maken.
Voorafgaande aan dit bezoek heb ik even een kort gesprek gehad met Alysia over de lopende orders die bij deze supplier zijn ondergebracht. Al snel bleek er een enorm probleem te zijn met het verwerken van een t-shirt kraag. Dit zou een goede testcase worden om de eerste verbetering voor deze order door te voeren in samenspraak met de consultant. Dit bleek achteraf mijn eerste grote blunder. Door dit aan de orde te stellen heb ik mij tijdens dit gesprek in een zeer moeilijke positie geplaatst. Dit had uiteindelijk tot gevolg dat de consultant zich verdedigend ging opstellen wat niet bevorderend was voor een constructieve afloop. Bovendien was de vertaling niet optimaal. Mijn manier van aanpak, de Westerse manier “rechtdoor zee”, had niet die nuances en verdraaiingen die zij hier van elkaar gewend zijn. Ik ben erg geschrokken van mijn optreden en hun interactie die mij geheel onbekend is. Achteraf is alles met een siccor afgelopen maar mijn confrontatie met deze cultuur heeft mij aan het denken gezet en voor de volgende dag had ik een afspraak gepland met Helene om het gebeuren te bespreken, dus geen vrije zaterdag, maar vooral hiervan te leren. Welke codes zijn hier gebruikelijk en in welke context etc. etc..
Na nog een korte tour door de stad om appartementen te bekijken heb ik lang met Doraliz op kantoor gezeten om uitleg te krijgen hoe er met elkaar wordt omgegaan. Dit alles in een notendop.
Ik concludeerde dat het niet makkelijk gaat worden om op korte termijn zo’n cultuuromslag te maken maar beloofde mijzelf dat ik vanaf volgende week een veranderde koers moet varen om confrontaties zoveel mogelijk te vermijden. Mijn slogan luidde “ go with the flow”.
Eénmal terug in het hotel, met de company car die ik vanaf heden mag gebruiken na kantoortijden en in het weekend, niet in staat om nog wat uit te brengen heb ik de dag gelaten voor wat het was. Stortte mij vervolgens op het bed en gaf mij gewonnen na deze slopende ervaring.

6e werkdag zaterdag 10 maart
Druilerige dag, het heeft zelfs non stop geregend en de temperatuur is met 20 graden gezakt van ca. 40 naar 20 graden. De company car had de avond ervoor een probleem, namelijk het raampje aan de passagierskant werkte niet meer met het gevolg dat het raampje de hele nacht heeft opengestaan.Terwijl het keihard regende die nacht. Om 6 uur werd ik wakker van de regen, ik liep met een rotgang langs de receptie richting de auto totdat de juffrouw van de receptie mij aansprak met de mededeling dat de portier het raampje uren geleden heeft afgeplakt met plastiek. Als hij het niet had gedaan dan had ik waarschijnlijk in een ondergelopen auto moeten terugrijden naar kantoor. En dat na de eerste dag. Gelukkig bleef dit mij bespaard!
De hele stad stond blank van het regenwater die nergens naar toe kon, want daar is het systeem kennelijk niet tegen bestand. Werkelijk alles liep onder, plassen regenwater die het rijden praktisch onmogelijk maakte, mensen die door het verplaatsende water werden verrast. De onbegaanbare straten met z’n velen kuilen, diep ingeslagen gaten, waren hier- door onzichtbaar dus nog veel gevaarlijker dan bij droog weer waar je de kans had om er omheen te rijden.
De afspraak met Helene verliep soepel en zij begreep mij bezorgdheid en stelde zeer op prijs dat ik het probleem aan de orde hebt gesteld. Dit stelde mij niet geheel gerust.
Ik had eigenlijk meer gehoopt op een advies die mij verder zou helpen zoals het gesprek die ik de dag ervoor heb gehad met Doralitz. Later in de daarop volgende week heb ik meer inzicht gekregen in de situatie en met name hun cultuur.
Dit weekend moet besloten worden waar ik kom te wonen. Met een agente zijn wij nog appartementen gaan bezoeken in down town, ik was niet op de hoogte dat er zo’n druk op Doraliz werd uitgeoefend om de verhuizing dit weekend te laten gebeuren totdat zij dat heel nadrukkelijk aan mij heeft kenbaar gemaakt. Gelukkig, achteraf gezien, heb ik mij niet laten leiden door haar paniekreactie. Anders was ik terug bij familie kakkerlak en daar wilde ik mijzelf voorbehoeden. Al snel werd mij duidelijk dat down town in Asuncion niet dezelfde aantrekkingskracht heeft als bijvoorbeeld New York of Amsterdam.
Alhoewel dit mij al kenbaar was gemaakt op kantoor maar zo eigenwijs als ik ben wilde ik per se rondkijken. Het is vooral niet veilig en na 18.00 uur is er uitgestorven en alleen de mensen van langer gelegen gebied, daar waar de krottenwijken liggen, lopen daar rond. Eénmaal terug op kantoor heb ik de company car een sedan moeten inruilen voor een pick up want het raampje kon die middag niet worden gemaakt. Vervolgens zijn we naar de bios gegaan en daarna ging ieders zijn pad.



rustdag zondag 11 maart
Na mijn het ochtendzwemmen ben ik voor een kop koffie naar down town gereden om een goed beeld te krijgen wat zich daar allemaal afspeelt en te ondervinden of je je daar prettig zou kunnen voelen. Het was er wederom uitgestorven. Een ondefinieerbaar gevoel kreeg je er zelfs van. Het advies van kantoor bleek dus niet voor niks te zijn. Als je aan down town denkt denk je aan vertier, levendigheid, leuke bars, restaurants e.d. maar hier ging dat niet op, het tegenovergestelde was waar.
Vervolgens ben ik met de pick up door de stad gecrosst om op zoek te gaan naar leuke plekjes, want die moeten er ook hier zijn. Gelukkig vind ik het erg leuk om in een stad rond te rijden en zeker met deze pick up was het “fun”. Ik moet zeggen dat ik heel blij ben met de auto want zonder auto is het leven hier toch minder aantrekkelijk. Men kent hier geen centrum waar alles afspeelt dus je rijdt naar de verschillende plekken met name de shopping malls. In de middag heb ik even aan het zwembad gelegen om te rusten. Na deze siesta ben ik met de pick up naar de andere kant van de stad gereden daar waar de rivier loopt. Water heeft bij mij een enorme aantrekkingskracht dus wilde ik per se weten of daar iets te doen zou zijn. Het was een tocht niet wetend waar het zou eindigen. In deze afgelegen gebieden weet je voorhand niet of je nu wel of niet moet doorrijden, ik koos uiteraard voor het eerste, mijn nieuwsgierigheid overwint vaak alle bedenkbare redenen om het bijvoorbeeld niet te doen. Uit het niets achter de krottenwijken rees een gebied van golf, tennisbanen en gemotoriseerde watersport. Deze luxe heeft vaak niet de charme waar ik opzoek naar ben maar de naastgelegen strandpaviljoen met Woodstockachtige aankleding trok mijn aandacht, helaas was het gesloten en naar mijn idee leek het wel of het al maanden zo was.






Achteraf bleek dat niet zo zijn te zijn. Het strand was niet meer dan 150 meter lengte en een breedte van misschien nog geen 30 meter. Maar het zag er paradijselijk uit zeker met op de achtergrond de ondergaande zon.


Aan de overkant van de rivier ligt Argentië, merkwaardig genoeg realiseer je je dat niet als je aan deze kant staat want aan de overkant zijn geen huizen te bekennen. Eén en al groen!
Ooit een keer navraag doen wat zich aan de andere kant bevindt.
Ik was zo blij dat er iets was wat mij aan thuis deed denken, een kleinschalige strandpaviljoen zonder allerlei schreeuwende poespas eromheen. Met dit in mijn gedachte reed ik vervolgens de lange weg terug waar ik mijn laatste nacht, wat ik toen nog niet wist, in mijn hotel zou doorbrengen. Onderweg heb ik voor de afwisseling ergens bij een Italiaan gegeten in plaats van het hotel waar ik al die keren heel goed heb gegeten.









Maandag de week van 12 maart , het onverwachte lag op de loer!
Met de confrontatie van afgelopen vrijdag in gedachte heb ik mij voorgesteld om de komende weken meer te focussen op observatie. Laat dingen gebeuren en reageer dan met alle discretie zodat er afstand is en ik niet gezien kan worden als de nieuwkomer die veranderingen wil doorvoeren wat ook absoluut niet in mijn bedoeling lag. Eigenlijk had ik aan Helene reeds duidelijk gemaakt dat ik geen interesse had om de dagelijkse leiding van de textile depart. voor mijn rekening te nemen. Graag wilde ik hen helpen met het adviseren hoe zo’n afdeling het beste zou kunnen worden gereorganiseerd.








Niet meer niet minder dan dat! Met deze opdracht kon ik alvast werken aan de cultuuromslag die veel van mij zal vergen. Niet wetend dat er grote veranderingen zouden gaan gebeuren waar ik ongevraagd toch deel van uit zal gaan maken. Maar de dag begon zoals eerder gemeld met de grote verhuizing. Het was menens deze maandag moest het geregeld zijn. Wij bespraken de opties die steeds minder werden doordat de meeste appartementen achteraf niet beschikbaar waren voor zo’n korte huurperiode. Voor velen, die betrokken waren bij deze verhuizing, was dit een stressmoment maar ik wist mij staande te houden om niet ergens te gaan wonen wat niet goed voelde ongeacht het feit dat de kosten van het hotel zouden oplopen. Per slot van rekening heb ik vooraf met hen afgesproken om de eerste week in een hotel te verblijven en vandaaruit opzoek te gaan naar een appartement, want ja hoe had ik me voor mijn vertrek kunnen bedenken waar het fijn zou zijn in een stad niet niemand kent. Guillermo, één van de 2 agenten, heeft mij nogmaals naar een appartement gereden die wel voor die periode beschikbaar was maar ondertussen had big mom zich gemeld met een derde opties, namelijk een duplex appartement in hun residential complex. Ik was hier al eerder geweest maar het was te duur en bovendien wilde ik liever in een appartement wonen dan zo’n omheinde complex met een enorme grote poort waar je je eerst bij de portier moeten melden. Het was jammer voor die leuke Guillermo maar wat hij te bieden had kon dus hier niet aan tippen.
Dit omheinde complex ligt in de buurt van het kantoor zelfs iets meer upper town maar wel binnen de straal van 5 kilometer waar alles afspeelt, wat ik op dat moment nog niet wist. Ondanks de prachtige omgeving van mooi aangelegde tuinen, terrassen en een groot zwembad met tennisbaan. Is het een complex, volledig afgesloten van de buitenwereld, waar gezinnen van voornamelijk diplomaten wonen. Burgerlijker kan het niet zijn. Iets wat ik vanuit mijzelf nooit zou doen. Maar ik nam het aanbod aan, ik zou ook gek zijn geweest als ik het niet gedaan zou hebben. Naar mijn idee was dit het duurste van alle appartementen die ik te zien heb gekregen. Huurprijs speelde die vrijdag een belangrijke rol tijdens het bezichtigen van de appartementen maar kennelijk op de dag van de grote verhuizing werd er anders overgedacht.

































































Het duplex appartement bestaat uit begane grond met rondom een stadtuin met twee grote terrassen, op de eerste verdieping een grote slaapkamer met een badkamer en een grote walk in closet.






Hetzelfde geldt voor de tweede verdieping. Ik denk dat de leefruimte zo’n 250 m2 is. Van beneden naar boven is parketvloer gelegd, mooie houten trappen naar de verdiepingen en ieder ruimte heeft een kleur gekregen. In de woonkamer is geel gebruikt en boven licht groen en blauw. Erg fraai moet ik toegeven en met weinig meubelen heb ik van dit optrekje een fijn onderkomen gemaakt. Alhoewel het appartement niet gemeubileerd werd aangeboden trof ik wat oude spulletjes aan van de vorige bewoner die bij nader inziens heel goed gebruikt konden worden zij het niet dat ik twee avonden heb moeten schouwen, slepen en verplaatsen van tweede verdieping naar begane en vica versa om een eigen plek ervan te maken. Hierin ben ik geslaagd nadat ik zondagochtend de laatste hand heb gelegd aan de inrichting. Het enige wat er ontbreekt is een goede schemerlamp naast mijn loungebank die ik gemaakt heb van een oude matras, opgerold kleed, kussens en de prachtige organic kleden die ik van de shop heb mogen lenen. Ondertussen heeft Paola mij een mooie side weinig meubelen een lekker huis heb van kunnen creëren. Ik kan zeggen dat het als mijn huis aanvoelt. Helemaal top!






De foto’s spreken voor duizenden woorden maar het mag duidelijk zijn dat het heel luxe is en dat ik dit zeker niet had verwacht.




























Nadat ik bij de dichtstbijzijnde supermarkt de eerste boodschappen ging doen, ik was namelijk in de veronderstelling dat alles zou werken, stom en nogmaals stom, om mijn eerste eigen hap te bereiden, kwam ik tot de ontdekking dat er geen gas was om te koken. Dit gaat en nog andere zaken die nog niet waren geregeld, gaan zeker tot eind volgende week duren (op dat moment had ik geen idee dat het zolang zou gaan duren).
Dit is de gebruikelijke tempo in Paraguay, je meld het en misschien is het probleem over vier dagen verholpen soms misschien iets eerder maar daar mag je niet van uitgaan.

//////////////////////////////////////////////////////////////////
DEEL 2

Na de verhuizing van maandag zou dit tevens de week worden van mijn grote twijfel.

Dinsdag 13 maart
Na de eerste avond te hebben gesleept, verplaatst, versjouwt, van boven naar beneden en visa versa, met de weinige meubelen die het appartement rijk was heb ik mijn eerste nacht in mijn appartement met gemengde gevoelens doorgebracht. In het begin is het altijd even wennen aan een nieuwe omgeving en spulletjes die niet van jou zijn maar uiteindelijk wel een deel van je leven gaan worden. Dinsdagochtend reed ik met de company car richting kantoor aldaar aangekomen zou ik aanvankelijk een meeting hebben met Helene, Olga en Alysia om het project nader te bespreken en vervolgens de lopende zaken door te nemen zodat ik daarover advies zou kunnen uitbrengen. Om onbekende redenen, tenminste op dat moment, werd deze meeting, niet echt onbelangrijk, zonder reden verzet naar de middag en toen vervolgens naar de volgende dag. Deze meeting heeft uiteindelijk pas op donderdag plaats gevonden. Alhoewel dit soort zaken, afhankelijk van de situatie, vaker worden uitgesteld werd ik toch erg in twijfel gebracht over mijn komst en het project. Op hetzelfde moment speelde zich namelijk een andere situatie in Nederland af die vergaande consequenties zouden hebben voor mijn verblijf in Asuncion. Kort samengevat het was het moment dat duidelijkheden moesten worden gesteld. En tegelijkertijd nam mijn twijfels over het project toe. In een moment van paniek heb ik het thuisfront gebeld om even met mij van gedachten te wisselen om vervolgens een besluit te nemen.
Uren later éénmaal gearriveerd in mijn duplex complex, door de portier gegroet en welkom geheten, wilde ik de gastank ophalen om die te vullen met gas bij de dichtstbijzijnde tankstation. Tot mijn grote verrassing was er zelfs geen tank aanwezig. Ik gaf deze strijd niet op en begaf me naar de portier om te informeren of iemand mij zou kunnen helpen maar dat kon alleen overdag gebeuren in bijzijn van de manager. Uiteindelijk heb ik de moed opgegeven en reed vervolgens naar de alom bekende shopping mall om een verlate maaltijd naar binnen te werken. Voor het slapen gaan heb ik het ritueel van verslepen, versjouwen, verplaatsen etc. herhaald. De vermoeidheid deed mijn ogen de schemering van lampverlichting verkleinen totdat het donker zijn intreden deed.

Woensdag 14 maart
Aanvankelijk zou deze dag beginnen met de geplande meeting van het project maar zoals eerder vermeld vond deze meeting pas de volgend dag plaats. Deze ochtend, waarschijnlijk ter vervanging hiervan, had ik een korte meeting met Olga.



Zij verzocht mij om een quality report 2006 van Organic Exchange te bestuderen om zodoende informatie tot mij te nemen die van belang kan zijn voor verdere te nemen stappen. Het was een zeer interessant report. Maar tijdens deze ochtend werd ik door Paola geïnformeerd over de ontstane situatie in de textile dept. en dit deed zich in mij manifesteren als een nog enorme twijfel die zich de dag ervoor al voordeed. Met gemengde gevoelens ben ik later naar huis gereden waar ik de avond in mijn eentje heb doorgebracht.


Donderdag 15 maart
De pleuris op de textile departement was uitgebroken en de product manager was op staande voet ontslagen, iets wat al enige tijd speelde binnen Arasy, maar wel kenmerkend dat de beslissing was gevallen na mijn komst. Mijn twijfel nam alsmaar toe want zou ik hiertoe aan hebben bijgedragen? De textile departement stond nu op losse schroeven en de achtergebleven medewerkers hadden niet de ervaring om alle lopende zaken op zich te nemen. Helene heeft mij tijdens een kort gesprek de situatie nader toegelicht en gevraagd of ik samen met Paola de verantwoordelijkheid op ons wilden nemen voor de voortgang van de lopende orders. Paola werkt parttime dus een groot deel zou op mijn schouders rusten. Gezien de aard van de crisis voelde ik me enigszins verplicht om tijdelijk deze verantwoordelijk op mij te nemen. Met enige tegenzin ben ik gaan deelnemen aan de meeting. Maar gelukkig bij thuiskomst kreeg ik de gelegenheid om mijn avondmaaltijd te bereiden, de gastank was met hulp van de manager aangesloten en ik kon nu genieten van mijn nieuwe woonomgeving.

Vrijdag 16 maart
Deze dag, zoals je kunt voorstellen, was rommelig, het ging van overleg naar overleg om een beter beeld te krijgen van de ontstane situatie met de lopende orders. Ik heb hen zoveel mogelijk geholpen met het oplossen van problemen die zich voordeden.
De week was onaangenaam en ik had mij voorgenomen om het weekend te gebruiken om niet alleen tot rust te komen maar vooral mijn inbreng binnen Arasy te herzien. Ik wilde per se niet de verantwoordelijkheid dragen en full time met de productie bezig zijn.
De avond werd er ook niet beter op, éénmaal thuis werd ik geconfronteerd met de naast gelegen voetbalstadion. Mijn rust voor die avond werd abrupt afgebroken want het publiek was in alle heftigheid aan het schreeuwen, zingen en het aanmoedigen van hun geliefde club om die thuiswedstrijd te winnen. Het was overduidelijk een strijd van eer. Na tienen keerde de rust terug. En ik had het met alles en iedereen gehad. Er zijn drie dingen die hier belangrijk zijn namelijk; voetbal, kerk en familie. En met het eerste heb ik nu ervaring. Het zal zich de komende maanden in mijn achtertuin blijven afspelen en het zal niet zomaar één wedstrijd op de vrijdagavond worden maar doorlopend tot zondagavond met een tussenpose van de verplichte siësta van 13.00 tot 16.00 uur.






Zaterdag 17 maart
De company car maakte het leven veel aangenamer in deze uitgestrekte stad waar je alleen door het rondrijden op plekjes kunt komen die niet altijd worden vermeld. Met het openbaar vervoer is dit praktisch onmogelijk. Uiteindelijk kwam ik op plekjes die mij deden verrassen. Een fijne shopping mall met daaromheen allerlei straatjes met winkeltjes, terrasjes en uitgaansgelegenheden. Met veel plezier heb ik hier rondgelopen en besloten dat dit de plek zal zijn waar ik regelmatig naar toe zal gaan om toch het beetje thuisgevoel te hebben. De ochtend heb ik besteed aan hardlopen op een atletiekbaan iets buiten het centrum. Een mooie baan, ’s avonds verlicht dus prettig voor na het werk. Het werd een uitputtende 40 minuten hardlopen onder de felle zon en met een stijgende temperatuur van maar liefst 35 graden. Er is ook nog iets van een Botanische park waar je fantastisch kunt hardlopen, meer beschermt door de bomen en mooier gelegen dan de atletiekbaan, die gelegen ligt tussen de landingsbaan en de snelweg, dus over een schone lucht kan hier zeker niet worden gesproken. Maar de Botanische park is alleen voor overdag want ’s avonds is het niet veilig. Laat in de middag ben ik nog richting het strandje gereden, waar ik de naam niet van weet, maar het krioelde van leuke gasten die bezig waren met het opbouwen van de strandtent waar die avond een feest zou plaats vinden. Aanvankelijk had ik besloten om daar later op de avond naar toe te rijden maar mijn vermoeidheid liet dit niet toe. Al gauw viel ik op mijn zelfgemaakte loungebank in diepe slaap. De welverdiende rust!

Zondag 18 maart
Zomaar ergens naar toe rijden met twee aanwijzingen van kantoor en de weinig aanwezige aanwijzingsborden was deze ochtend een uitdaging. Ik had nog getracht om ergens een landkaart te kopen maar met mijn weinig Spaans ben ik uiteindelijk zonder kaart uit Asuncion gereden.



Vandaag reed ik dus naar San Bernadino, ligt ongeveer 45 kilometer van Asuncion. Het is een gebied waar veel stedelingen, met geld uiteraard, hun tweede huis hebben gebouwd om de zomers daar door te brengen. Het is een prachtige omgeving, glooiend, met een groot meer waar veel watersporten worden beoefend. Het hoogseizoen loopt van eind december tot eind februari en daarna is het gebied om en rond het meer uitgestorven.
Eénmaal aangekomen bij het meer heb ik meerdere plekjes bezocht zoals de alom bekende country clubs die je hier veel ziet.









Kleine minder luxe strandtentjes zijn hier zeldzaam ofanders wel gesloten wegens te weinig belangstelling.













Na enig tijdje te hebben doorgereden ben ik per ongeluk in een straat gekomen waar de Hotel Del Lago stond. Dit hotel in Duits koloniaalse stijl gebouwd in de 19e eeuw, helaas geen foto’s want mijn batterij was leeg, was onlangs gerenoveerd en heropend door een groep vrienden. Bij binnenkomst, ik wilde per se het hotel van binnen zien, werd ik aangesproken door een man met de naam Osvaldo die mij het hele verhaal begon te vertellen over de geschiedenis en de renovatie van het hotel. Tijdens het gesprek vroeg hij wat ik in Asuncion deed, ik vertelde hem over het project en het bedrijf Arasy waar ik de komende maanden werkzaam zal zijn. Toen bleek maar weer hoe klein de wereld is, hijzelf is textielontwerper en heeft ooit in het verleden gesprekken gehad met Arasy over een eventuele samenwerking voor hun home collectie. De reden waarom dit niet door is gegaan heb ik verder niet gevraagd maar het was een verrassende ontmoeting en ik zal hem een keer in Asuncion ontmoeten. Hier heb ik mijn eerste traditionele lunch verorberd met fantastisch uitzicht over het meer. Het was een zeer fijn moment zeker na al die onrust van de afgelopen week. Ik realiseerde mij hoe goed ik het eigenlijk op dat moment had getroffen.

Het lijkt of het laagseizoen is aangebroken en dat de herfst voor de deur staat, alles is min of meer uitgebloeid en de bladeren vallen van de bomen. En toch blijft alles groen. Wonderlijk...............maar misschien is dit nog maar het begin..........we zullen zien.
Ook de temperatuur was vandaag zeer aangenaam 25 tot hooguit 30 graden.


Maandag 19 maart

Nieuwe week met nieuwe kansen!

Het leven is niet saai!
En mijn voornemen is om er iets leuks van te maken erger kan het niet worden alleen maar beter, “go with the flow”.

Gebreken zijn er om verholpen te worden, tenminste zo denken wij in het westen, maar hier gaat het kennelijk er anders aan toe.
Eerst worden de gebreken geïnventariseerd en vervolgens komt er iemand langs, daar moet je maar vanuitgaan, die denkt dat hij het kan verhelpen. Maar hij heeft geen gereedschap meegenomen met het vervolg dat hij de volgende dag, als je een beetje mazzel hebt, nogmaals langs komt om alsnog het probleem te verhelpen. Dit ter illustratie!
Sinds vorige maandag heb ik mijn eigen duplex appartement, super de luxe, maar wel met een drietal gebreken die naar mijns inziens toch binnen een paar dagen zouden kunnen worden verholpen. Allereerst heb ik wel een telefoonlijn maar dan alleen voor binnen deze afgesloten gemeenschap van diplomaten, ik zie mij hen niet bellen om ergens een borrel te gaan drinken, ten tweede is de kabel afgesloten en het derde probleem is dat er in de keuken geen warm water is. Vandaag heb ik aan de conciërge de sleutel van mijn appartement afgegeven zodat de mannetjes de problemen zouden kunnen verhelpen. Ik kom thuis van werk en ik zie dat de vloer van de bijkeuken is opengebroken, een diep gapende gat, om waarschijnlijk het warm water systeem te repareren terwijl mij is gezegd dat er een boiler zou worden geplaatst.



Ik loop naar de keuken, en zonder verrast te zijn, open ik de kraan en merk dat ik vanaf heden ook geen koud water heb. Ik rende naar boven in de hoop dat daar alles nog zou werken wat gelukkig ook zo was. Wonen in een groot luxe huis en het eten half voorbereiden in de badkamer is toch niet wat je verwacht. Gelukkig zijn er ergere dingen in het leven maar dit voorbeeld is nogmaals ter illustratie hoe het hier dagelijks aan toe gaat. Het leven is echt "go with the flow" en vooral morgen ofanders wel overmorgen.

Maar deze mentaliteit gaat uiteraard verder dan het verhelpen van kleine probleempjes in het dagelijkse priveleven ook zakelijk heb je hiermee te maken. Het is een ware leermoment voor een westerling zoals ik en misschien kan ik met deze ervaring een balans in het leven vinden. Alhoewel ik daar toch mijn twijfels over heb, maar ik sluit vooral niks uit. Het is en blijft een interessante ervaring om hier je weg te vinden en te dealen met hun cultuur.

Het werk begint een beetje opgang te komen maar hierin moet ik veel geduld hebben zeker na vorige week toen er een crisis bij de firma is ontstaan.
Ik heb mij in het begin in deze stroom meelaten varen wat uiteindelijk ten kosten zou kunnen gaan van het project waarvoor ik ben gekomen.
In het weekend heb ik de situatie rustig op mij in laten werken om vervolgens tot een plan van aanpak te komen. Maandag heb ik dat gemeld en gevraagd een bespreking te hebben over de ontstane crisis en mijn positie daarin. Mijn plan van aanpak heb ik vandaag nader toegelicht en mijn wensen tav hiervan kenbaar gemaakt om vandaaruit het plan in samenspraak te concretiseren. Het was een zeer constructief en motiverende bespreking voor beiden partijen. Door de ontstane crisis hebben zij mij, door mede gebrek aan personeel, ingezet als operationele manager in de productie. Ik begrijp hun actie heel goed maar dat neemt niet weg dat ik het moet laten gebeuren.
Eind goed al goed!

Mijn collega's zijn jong, ambitieus, onervaren maar vooral ontzettend aardig. Zelfs de crisis die toch veel van mijn directe collega's heeft geïnfecteerd is hieraan niet ten kosten gegaan. Wij kunnen veel van elkaar leren.







20 maart dinsdag

Ik heb vandaag nogmals een aantal standpunten moeten innemen om mijn project veilig te stellen. Als het goed is komt er iemand bij, production manager, die de ontslagen collega gaat vervangen. Hij is zeer bekwaam en kent de internationale markt. Hierdoor krijg ik de ruimte die ik nodig heb om het project voort te zetten. Bovendien kan ik in samenwerking met hem de beperkingen binnen Paraguay omzeilen door gebruik te maken van zijn contacten in de omringende landen. In ieder geval kan dit meer perspectief bieden. Ik kijk uit naar deze samenwerking die binnenkort van kracht zal gaan.
Ik ben gevraagd om hen verder te helpen ivm het reorganiseren en het implementeren van een nieuwe structuur binnen dit bedrijf. En daar wil ik zeker mijn steentje aan bijdragen.

Woensdag 21 maart
Merkwaardig genoeg steeg de temperatuur naar 40 graden en voor die middag hadden wij een aantal afspraken buiten kantoor gemaakt. Dit betekenende veel zweten de komende middaguren want in sommige gevallen is zelfs de airconditioner niet in staat om de temperatuur te temperen zeker in de wat oudere modellen waar wij die middag meereden.
Na ons bezoek aan de patronenmaaksters, die zonder op voorhand te melden dat zij van één op de andere dag van adres veranderde, reden wij langs de main supplier om de lopende productie is controleren. Hierna zijn we doorgereden naar een potentiële supplier die nader inziens veel meer ervaring heeft met jersey modellen zoals t-shirts en polo’s. Ter afsluiting nog snel een bezoekje gebracht aan de warehouse om vervolgens naar kantoor terug te keren waar de airconditioned ruimte door ons werd omarmt.









Donderdag 23 maart
Al enige tijd probeer ik mijn weblog te publiceren, tenminste deel 1, maar het probleem van uploaden van de foto's gaat maar niet lukken. Het kan te maken hebben met de ADSL netwerk in dit land, die veel te traag gaat. Tenminste dit heb ik mij laten vertellen en dat heb ook ondervonden tijdens mijn werkzaamheden. In de middag draait het netwerk op siësta tempo, niet vooruit te branden. Hierdoor vermindert je eigen tempo, een duidelijke aanpassing waar je dus geen invloed op hebt. “Laat het maar gebeuren”!
Vandaag ben ik door Helene gevraagd of ik tijdens de International Organic Exchange, die half april in Asuncion gehouden wordt, een lezing wil verzorgen over "duurzaamheid in de fashion industrie" of welke onderwerp dan ook die betrekking heeft op duurzaam en organisch produceren van kleding. Ik ga hier over nadenken want ik weet van mijn zelf dat ik geen publiekspreker ben. De vraag rees “ hoe gaan ik een verhaal boeiend en overtuigend brengen” want dit publiek heeft vaker een dergelijke congres bijgewoond terwijl dit voor mij de allereerste keer gaat worden en dan waarschijnlijk ook nog als representative van Arasy. Gelukkig hoeft het niet in het Spaans, misschien dat ik nu met een beetje mazzel 10 woorden spreek, maar in het Engels wordt het ook niet veel makkelijker. Ik heb mijzelf daarom 48 uur de tijd gegeven om hier over na te denken..








Vrijdag 24 maart
Met veel gepuzzel heb ik mijn eerste deel van de weblog kunnen publiceren. Ik ben eigenlijk de hele dag mee bezig geweest en heb aan de einde van de dag iedereen kunnen mailen dat mijn verslag te lezen is op www.winckelmanninparaguay.blogspot.com.
Sinds vandaag heeft Arasy bezoek gekregen van een klant uit Italië. Later op de avond zijn wij met collega’s van kantoor gaan eten bij de bekende Mexicaan, kennelijk de favoriete restaurant van kantoor. Voordat ik me ging aansluiten bij dit gezelschap heb ik op een vervangende auto moeten wachten. De sedan heeft sinds die middag af laten weten, bij een stoplicht begon de temperatuur van de auto ineens te stijgen waardoor alle meters doorsloegen en alle denkbare functies werden uitgeschakeld. Dit bericht kwam bij mij veel later binnen terwijl ik stond te wachten op deze auto die niet zou komen. Ter vervanging kreeg ik de pizza delivery car aangeboden. Dit werd wederom een enorme ervaring.



Nu blijk ik inmiddels toch in alle auto’s van het bedrijf te hebben gereden. Dit karretje overtrof al die anderen want zonder op voorhand te weten met welke beperkingen ik te maken ging krijgen probeerde ik na het diner het karretje te starten. Tevergeefs, dat ging niet zoals je dat van een gewone auto verwacht. Na zeker 15/20 minuten kreeg ik die pizza delivery car, zonder verzopen te zijn, aan de praat. Als een halve debiel reed ik met hoge snelheid samen met Doralitz terug naar kantoor waar haar auto stond geparkeerd. Met dezelfde snelheid reed ik richting mijn duplex appartement waar ik bij de poort niet vanzelf werd toegelaten want zo’n karretje met mij achter het stuur hadden zij niet verwacht. Nadat zij mij herkende en zonder schaamte achter hun grote snor begonnen te grinneken werd het hek opzij geschoven. Met veel plezier werd ik het terrein binnengelaten waar ik mijn karretje naast de 4 wheel drive van mijn buurman parkeerde. Het verschil was op een afstand niet te zien want het karretje verdween achter zijn grotere broertje van mijn buurman.


















Zaterdag 25 maart
Al heel vroeg in de ochtend gingen we ons verzamelen op kantoor waar wij vervolgens ons voorbereidden voor de lange dag met bezoeken aan o.a. de spinnerij en de biologische katoenboeren die door Arasy zijn gecontracteerd. Ik had mij voorgenomen, indien ik daar tijd voor zou hebben, om een paar dagen bij de boeren door te brengen om nader kennis te maken met hun dagelijkse werkzaamheden op het veld. Het zou zeer leerzaam zijn, maar al snel werd ik door onze bezoek aan één van de boeren duidelijk gemaakt dat het een fysieke aanslag zou worden met de hitte die ver boven de 40 graden uitkomt. Misschien toch maar niet? Onze eerste bezoek was aan de spinnerij die gerund wordt door een Italiaanse familie en al snel ging het gesprek verder in het Italiaans want de inkoper was ook meegekomen.
Verrassend genoeg werd ik meegesleept in deze mooie taal. Hieruit heb ik kunnen concluderen dat Italiaans mij veel beter ligt dan het Spaans alhoewel ik weinig Spaans heb gesproken in de afgelopen weken doordat velen op kantoor graag Engels spreken.













































Na dit bezoek zijn wij met de drie auto’s verder gereden naar één van de gecontracteerde katoenboer waar wij een korte uitleg kregen van zowel Helene als de boer met zijn geliefde vrouw aan zijn zijde. Het is mooi te horen hoe zij, ondanks alle inspanningen die moeten worden verricht om biologisch te verbouwen, persoonlijk betrokken zijn in het verhaal.





















Maar het gaat uiteindelijk toch om de opbrengst van hun katoen die aan marktprijs onderhevig is wat niet vaak ten goede komt aan de katoenboeren.










Toch vraag ik mij af hoe het leven van deze boeren eruit had gezien zonder de inzet en inspanningen die door Arasy zijn gezet om de toekomst van deze katoenboeren te verzekeren. Zelfs de wetinvoering van organisch katoen, was merkwaardig genoeg door de bestaande wet verboden, is door lobbyen vanuit Arasy ingevoerd, een strijd die veel tijd en energie heeft gekost. Men mag hier spreken van een ongekende dosis aan doorzettingsvermogen gezien de politieke structuur van corruptie die hier nog de overhand heeft.










De dag werd afgesloten met een bezoek aan de winkel cq. Atelier van Arasy in Villarrica.
Waar de traditionele stoffen en kleding worden vervaardigd.







De wil om vooruit te komen is bij vele partijen aanwezig en na de eerste drie weken zijn de kleine verbeteringen zichtbaar. Dit stemt mij buitengewoon positief en mijn bewondering is alom groot te noemen.



Zondag 25 maart
Thuis gebleven wennen aan mijn nieuwe leven als inwoner van het complex.
Na het ontbijt, schoonmaak en de lunch heb ik lekker aan het zwembad gezeten en gelezen. Voor het avondmaal een korte wandeling gemaakt in de buurt helaas was het voetbal net afgelopen want ik wilde het toch eens van dichtbij zien en foto’s maken van al die wedstrijden die in mijn achtertuin worden gespeeld.
Na het eten de avond doorgebracht met het bijwerken van mijn weblog. De eerste bevindingen zijn gepubliceerd. Erg leuk om alles in een weblog te publiceren maar het vergt veel tijd.

======================================================================
DEEL 3

Er is nog een vervolg van zaterdag 24 maart die ik door de haast niet heb kunnen publiceren. Na het bezoek aan de boer reden wij terug richting Asuncion. Inmiddels waren de auto’s rood geworden van de bezande wegen die wij hebben moeten nemen om bij de boer te komen. Het is niet alleen rood maar ook stoffig, ik vroeg mij af, terwijl wij over deze zandweg reden hoe het eruit zou zien als het regent of geregend zou hebben. Ik denk een groot modderpoel die uitsluitend met paard en wagen ofanders wel met een 4 wheel drive te berijden is. In ieder geval dat speelde niet op dat moment. Eénmaal terug op de geasfalteerde weg leek alles onder controle te zijn. Totdat ik in mijn ooghoek, in een fractie van een seconde, een boerin met aan haar lijn een uitgemergde koe zag losrukken om de weg over te steken. De arme boerin kon de koe niet houden, de lijn glipte tussen haar vingers door en toen stak het beest zonder naar links en/of naar rechts te kijken de geasfalteerde tweebaans weg over. Dit speelde werkelijk allemaal af in een fractie van een seconde. Mijn eerste reactie was om meteen met volle voet op de rem te trappen. Met piepende, zwart achterlatende remsporen kwam ik met de auto tot stilstand van minder dan een halve meter. De uitgemergde koe keek niet om en schrok zelfs niet dat de sedan bijna frontaal op haar had ingereden. Voor de koe was dit voorval misschien wel haar dagelijks uitje, aan de lijn met de boerin en lekker grazen van het groene gras. Wij waren wit uitgeslagen van de schrik. Na een stilstand van enkele seconden zijn we doorgereden alsof er niks was gebeurd. Niet wetend wat te zeggen van het voorval. Enkele kilometers verderop hebben mijn mederijders in hun 4 wheel drive een teken gegeven dat wij ergens een kop koffie moesten drinken om even van de schrik bij te komen.


Mijn derde week dus tot 24 maart heb ik als volgt afgesloten zie hieronder mijn dank aan Arasy.
Datum 25 maart 2007
Een korte voorwoord van mijn bevindingen als fashion consultant bij Arasy.
Allereerst wil ik het bedrijf bedanken dat zij mij het vertrouwen hebben gegeven om in samenwerking met het management en alle directe medewerkers het bedrijf zodanig te herstructureren om de doelstellingen die wij hebben gesteld te kunnen realiseren.
Bovendien voel ik me zeer bevoorrecht dat zij hun kennis met mij willen delen.
Inmiddels heb ik gezien hoe terecht zij hun doelstellingen ten opzichte van de katoenboeren realiseren en handhaven. Door hun inzet en inspanningen zijn de eerste stappen gezet om de toekomst van deze katoenboeren te verzekeren. Ik vraag mij af hoe zij zouden hebben overleeft zonder tussenkomst van Arasy. Zelfs de wetinvoering van organisch katoen, was merkwaardig genoeg door de bestaande wet verboden, is door lobbyen vanuit Arasy ingevoerd, een strijd die veel tijd en energie heeft gekost. Men mag hier spreken van een ongekende dosis aan doorzettingsvermogen gezien de politieke structuur van corruptie die hier nog de overhand heeft. De wil om vooruit te komen is bij vele partijen aanwezig en na de eerste drie weken zijn de kleine verbeteringen zichtbaar. Dit stemt mij buitengewoon positief en mijn bewondering is alom groot te noemen.

Week van maandag 26 tot vrijdag 30 maart
De week begon rustig met de komst van twee medewerkers van Organic Exchange die hier een congres organiseren voor 16+17+18 april aanstaande. Naast het organiseren en coördineren van het congres gaan zij het land in om nader kennis te maken met de gecontracteerde katoenboeren. Ik zal zelf niet zoveel met hen te maken krijgen.
Het verzoek om een presentatie te verzorgen tijdens dit congres had ik na een paar dagen van nadenken besloten om het, ondanks mijn angst om in het openbaar te spreken, gewoon te doen. Dit geeft mij de kans om contacten op te doen en verder meer te weten te komen over het procédé van organisch en duurzaam verantwoord produceren van voornamelijk katoenen kleding. Dus des te meer een uitdaging!
De gebreken in mijn duplex appartement werden deze week zoveel mogelijk verholpen en zelfs de kabelmaatschappij was zover om hun afspraak na te komen.





Het begon allemaal heel rustig in het begin van de week totdat ik op een ochtend, en dat zal woensdag zijn geweest, met een ontzettende jeuk, voordat de wekker afging, wakker werd.
Deze jeuk nam in de loop van de ochtend toe, zij het eerst plaatselijk tot later in de ochtend mijn hele lichaam werd bestoken met opkomende rode puntjes op de huid. Het leek niet meer op insektenbeten maar het had meer iets van luis ofanders wel huismijt. Al snel besloten wij om ermee naar het ziekenhuis te gaan want het zag er niet naar uit dat het vanzelf zo overgaan.
Bij aankomst in het ziekenhuis waar ik al snel door een arts werd geholpen werd mijn vermoeden bevestigd. Naast pillen en een lotion kreeg ik de opdracht mee om alles in huis van textiel te wassen en te besproeien met een desinfecterende spray. Tot aan mijn matras, lakens e.d. aan toe. Het matras, nadat het was besproeid met de spray moest in de zon ten droge gelegd. Dit ritueel zou ik de komende vijf dagen moeten herhalen. Het verplaatsen van het matras van de 1e verdieping naar begane grond was onmogelijk om dat alleen te doen. Het matras woog wel 80 kilo dus hebben wij de manager van het complex gevraagd om dit voor mij te regelen als ik ’s morgen voor ik naar kantoor vertrok de sleutel had achtergelaten bij d eportier. Wat in eerste instantie geen probleem bleek te zijn.
Uiteindelijk heeft de manager het verzoek nooit uitgevoerd met alle gevolgen van dien.





Komende week is het Pasen en in Paraguay wordt dit feest groots gevierd. Vanaf woensdag zou het kantoor gesloten zijn. Ik heb de gelegenheid aangegrepen om een weekje vakantie te nemen. Nadat ik meerdere opties had bekeken heb ik uiteindelijk voor de busreis naar Florianopolis in Zuid Brazilië gekozen. De laatste werkdag van de week werd afgesloten met de verjaardag van Doralitz. Na het werk zijn wij naar een pizzaria gereden, een nogal vreemde plek waar de pizzaria naast een kerk en een ziekenhuis waar voornamelijk terminale patiënten liggen is gesitueerd. Deze avond werd afgesloten met gitaarspel en zang. Met verwondering van het prachtige spel van Doralitz met haar muzikale partner werden wij meegesleept in de voor mij onverstaanbare tekst maar vol met passie en emotie. Het was een prachtige avond gevuld met traditionele Paraguayaanse voordracht.
Na een laatste cocktail te hebben genoten zijn wij allen afgedropen naar onze huis waar het warme bed ons te wachten stond. In mijn geval lag dat iets complexer want ik moest maar afwachten in hoeverre de huismijt in mijn matras was verdreven.







De zaterdagochtend heb ik besteed aan het boeken van mijn reis en wat werk voor te bereiden die ik tijdens de vakantie zou kunnen doorlezen. De middag had ik mijn collega’s uitgenodigd om bij thuis aan het zwembad te komen lunchen.
Na deze lunch ben mij gaan voorbereiden voor de lange reis naar Florianopolis.



Ook wat leesvoer moest worden ingepakt want dat zou de tijd in de bus moeten doden. Nadat ik, zo goed als ingepakt, onderuit ging liggen werd ik wederom door een voetbalwedstrijd bij mij in de achtertuin gestoord. Er werd een nogal merkwaardige muziek gespeeld die ik nou niet zo snel bij een wedstrijd zou verwachten totdat ik door een treurige start van de muziek ineens de eerste deunen van een bruiloftslied herkende. Met meezwepende achtergrondorkest ging het spel over in een bruiloft. De heining is te hoog om eroverheen te kijken dus ik heb mijn nieuwsgierigheid moeten inhouden. Zo’n stadion heeft hier kennelijk meerdere functies. Of misschien wel dat beiden op dat moment heeft plaats gevonden, een voetbalwedstrijd en een bruiloft. Wie zal mij dat vertellen!
Maar het bleef hier niet bij. De volgende ochtend was het verdacht stil in mijn achtertuin.
Ik vroeg mij af, waar zijn de spelers ik hoorde geen gejuich van toeschouwers. Op een gegeven moment hoorde ik gerommel van schuivende stoelen. Wat bleek de avond ervoor was een deel van het terrein omgebouwd tot een kerk. Deze ochtend, één week voor Pasen, zou worden besteed aan een gospelachtig kerkdienst. Het publiek was hier massaal naartoe gestroomd om niet alleen de dienst bij te wonen maar zij kregen tevens de gelegenheid om letterlijk hun stem te laten gelden in gezang. Kennelijk was de priester doof want hij heeft tijdens de dienst geen enkele keer ingegrepen toen het gejammer in verhoogde decibel toenam. Onbeschaamd hebben de kerkgangers mij gehoor voor dat moment aangetast.
Maar gelukkig was deze kerkdienst korter dan de gemiddelde voetbalwedstrijd die op andere zondagen in de achtertuin werd gespeeld. Het is en blijft leuk om zo’n land of land te leren kennen zonder of met geklaag van een westerling zoals ik. Die denkt alles te hebben meegemaakt, dus niet!

De vakantie...............
Zondagochtend met de taxi naar de bus standplaats gereden in Asuncion down town.
De bus stond al klaar voor vertrek naar Brazilië.



Op tijd vertrok ik met deze bus. Voorzien van toilet en airco en goedzittende stoelen.
Aangezien het laagseizoen was aangebroken had ik tijdens de reis twee stoelen tot mijn beschikking. Heerlijk heb ik onderuit gezeten en het land Paraguay kunnen aanschouwen.
Al vroeg in de avond hadden wij de grens met Brazilië bereikt.



Na enige tijd zowel aan de Praguayaanse als Braziliaanse grens te hebben gestaan heb ik met de busgangers onze eerste diner genoten bij een wegrestaurant die je hier veel ziet. Tijdens het eten heb ik kennis kunnen maken met een stel uit Asuncion waar ik uiteindelijk veel mee ben opgetrokken. De volgende ochtend, na een redelijke koude nacht in de bus want de airco kon niet worden afgesteld, hebben wij snel bij een wegrestaurant een broodje gegeten alvorens de laatste kilometers die voor ons lagen af te leggen.





Het was een redelijk bewolkt toen wij richting Florianopolis reden maar het was duidelijk dat Brazilië veel van Europa weg heeft. Het deed mij denken aan Italië en Portugal.
Wij reden met verhoogde snelheid over de brug, de enige verbinding van het vaste land met het eiland Florianopolis, richting onze eindbestemming Canasvieiras.
Het begon ook op te klaren en de witte stranden met de mooie blauwe oceaan werd oogverblindend. Met veel plezier heb ik de laatste stuk naar het hotel genoten van de omgeving. Er wordt gezegd dat Brazilië vergeven is van schoonheid en op dat moment kon ik dat met mijn eigen ogen aanschouwen.
In het hotel aangekomen waar iedereen binnen een half uur een hotelkamer kreeg toegewezen heb ik als enige een kleine 3 uur moeten wachten. Maar het lange wachten werd beloond met een mooi uitzicht over de baai.
Er stond mij een fantastische vakantie te wachten. Dat was zeker!



Nadat ik de kamer ben ingetrokken heb ik mijn strandspullen bij elkaar geschraapt en ben richting het strand gelopen waar ik met veel plezier mijzelf heb neergestreken op één van deze prachtige stranden aan de Atlantische Oceaan.
Het strand bij het hotel was wel zeer gericht op massatoerisme wat mij deed denken aan Benidorm in Spanje. Maar gelukkig het laagseizoen is aangebroken en de massatoerisme die hier alleen per bus aankomt bleef beperkt. Hier worden werkelijk alle toeristen in overvolle bussen en en mass afgeleverd bij de vele hotels die dit gebied rijk is.
Zelf heb ik nooit die ervaring gehad maar ik kon mij een heel goed beeld schetsen hoe dat in het hoogseizoen zal zijn. De maanden december en januari zijn namelijk hier de maanden van vakantie voor de omringende landen zoals Argentinië en Brazilië.

Voor de volgende ochtend stond een boottrip gepland naar één van de mooie eilanden voor de kust van Florianopolis. Om 8.30 uur stonden wij te wachten op het signaal om aan boord te gaan maar algauw werd het duidelijk dat onze guide niet op tijd de tickets had gekocht. Met het gevolg dat wij, Jero, Natalia en ik, besloten om onze eigen uitstapjes te plannen.
Want wij bleken al snel in te zien dat wij niet echt in de groep pasten. Achteraf hebben wij begrepen dat er twee boten vertrokken om die prachtige eilanden te bezoeken en op de weg terug zouden deze twee boten een soort sea battle met elkaar aangaan. Dit was de bevestiging dat wij voortaan alle uitstapjes op een andere manier moesten gaan boeken want die wilden wij per se niet.





Wij zijn vervolgens teruggelopen naar het hotel om informatie in te winnen over deze andere transportmogelijkheden op het eiland. En al snel werden wij in een tourbusje, door één van de local touroperator, geduwd die ons vervolgens naar een van de prachtigste stranden heeft gebracht namelijk Barra Da Lagoa. Het was duidelijk te merken dat het laagseizoen was aangebroken de stranden lagen er uitgestrekt en leeg bij. Het leven was mooi omringt door een blauwe heldere zee witte stranden en overweldige duinen en bossen.

Het eerste strandje deed mij denken aan mijn eerste reizen naar Ibiza zo’n 25 jaar geleden.
Zo vredig en mooi. Alles was in deze omgeving kleinschalig opgezet kennelijk een plek waar het massatoerisme weinig te zoeken heeft. Met ontzettend veel plezier denk ik terug aan deze onvergetelijk dag en wetend dat ik ook met de mensen ontzettend had getroffen.




















Na de lunch hebben wij getracht om te surfen althans ik. De foto’s spreken voor zich al lijkt alles koek en ei maar het tegendeel was absoluut waar.








Om zes uur werden door het busje opgehaald voor onze terugreis naar het hotel. Onddrtussen liepen wij nog even rond genietend van onder andere de Blue Lagoon.
Het haventje lag er vredig bij met z’n vissersbootjes aan de kant wachtend op de avond die hen uit zou varen naar diepere wateren ergens voor de kust van deze prachtige eiland.





De volgende dag zijn wij met een paar vrienden van Jero en Natalia naar het vaste land gegaan met dezelfde touroperator van de dag ervoor. Vandaag hadden wij te maken met de eerste verschijnselen van het seizoensverandering. De ons bekende wolken dreven boven onze hoofden maar al snel keerden de fantastische kleuren die de zon de omgeving doet veranderen terug en alles werd betoverend zoals op een ansichtkaart.
Het eertse strandjes was 4 Ilhas en de laatste Bombinhas.
4 ilhas was voor mij het mooiste stukje strand die wij die dag te zien kregen maar omdat het erg waaide stelde de guide voor, die wij veel later op het strand tegenkwamen, om naar Bombinhas te gaan want het weer was daar rustiger.
Nadat wij een korte wandeling over het strand vol met parasols en opklapstoeltjes een open plek hadden gevonden streken wij ons neer om de laatste uurtjes door te brengen. Dit was duidelijk een zeer geliefd en commercieel strand aan de Atlantische Oceaan.










De volgende dag stond een City tour op het programma. Het zou slechts een ochtend worden van een paar uur met een bezoek aan de locale overdekte markt die wij van Spanje kennen. Ondanks onze voornemen niet met de groep te reizen hebben wij ons laten verleiden om massaal in de bus te stappen richting Down Town.
Maar tot onze verbazing bleef het bezoek alleen bij het park en een bezoek aan een van de baaien die deze stad rijk is waar voorheen veel welgestelden hun huis lieten bouwen. De baai werd versierd met in de baai liggende onverklaarbare rotsen en rotsformaties.































Na dit uitstapje zijn op eigen gelegenheid naar Joaquina beach gegaan wat mij betreft de mooiste strand die ik tot op heden in Brazilië heb gezien. Maar niet alleen het strand maar de hele omgeving is adembenemend. Vanaf Lagoa da Conceicao, een prachtige meer verscholen tussen de duinen en de heuvels die deze omgeving rijk is reden wij naar het uitgestrekte strand waar slechts twee strandpaviljoens te vinden waren. Achter het strand lagen de witte zandduinen oogverblindend door de kleur. Dit was de plek waar ik al die tijd naar uitkeek want hier kon je namelijk sandboarden. Een fantastische ervaring die ik reeds jaren geleden in Zuid Afrika heb mogen beproeven. In plaats van de bekende pistes waar wij in de wintermaanden kunnen snowboarden heb je hier de duinen.
Het heeft even geduurd maar tenslotte kon ik een redelijke gang de duin afkomen. Deze ervaring was wederom super gaaf maar zwaar want je moest jezelf de heuvel opklimmen want liftjes hebben zij niet maar dat mocht de pret niet drukken. Op het allerlaatste moment hebben Jero en ik de moed gehad om, maar dan wel in etappes, van de steilste duin af te komen. Helaas was niemand meer in de buurt om dit vast te leggen maar neem van mij aan dat het moeilijk was. Toen ik daar boven stond met mijn hoogtevrees heb ik heel even de opties in overweging genomen wel of niet afglijden. De uitdaging was te groot om deze kans te laten schieten. Nogmaals het was supergaaf en de uitzicht was onvergetelijk wat een schoonheid werd ons geboden.





















De laatste dagen van de vakantie waren aangenaam ondanks het weer die ons soms even in de steek liet maar de wandelingen werden er niet minder op.



Zaterdagochtend vertrokken wij één uur vroeger dan gepland. Inmiddels was ik gewend geraakt aan deze lange terugreis en had daarom ook de nodige voorbereidingen getroffen. Nadat wij de grens van Paraguay hadden bereikt om de laatste drie uurtjes naar Asuncion af te leggen raakten wij, althans de bus, betrokken bij een later te constaterend, ernstig ongeluk waar een personenauto zwaar werd geraakt aan beide zijkanten. Kennelijk werd de auto eerst door onze bus geraakt en toen vervolgens door de bus die voor ons reed. De bestuurder en bijrijder raakten zwaar gewond en konden met zwaar gereedschap worden bevrijd uit hun benarde situatie. Met enige vertraging kwamen wij om elf uur in Asuncion aan. Tevens de laatste dag van mijn vakantie. Deze zondag zou mij de tijd geven om alle huishoudelijke taken uit te voeren zodat ik de komende dagen mij volledig zou kunnen storten op mijn Organic Exchange presentatie. Op dat moment niet wetend dat er tijdens mijn afwezigheid veranderingen in de programmering heeft plaats gevonden. De reden hiervoor was dat velen Amerikanen, ivm dengue, op het allerlaatste moment hadden besloten om niet naar Asuncion af te reizen. Terwijl het hoogtepunt van dengue een maand geleden is afgekondigd.
Op deze eerste maandagochtend, na mijn vakantie, kreeg ik via Doralitz het bovenstaand te horen. Met gemengde gevoelens heb ik op dit bericht gereageerd. Ik was inmiddels aan het idee gewend geraakt en had al het mogelijke voorbereid. Het voorval werd afgedaan met het excuus dat je hier op bereid moest zijn, zo gaan de dingen in Paraguay. Lichtelijk geïrriteerd heb ik de dag doorstaan. Mijn zesde week was ingegaan en nog steeds ondervond ik problemen met het mij aanpassen binnen de voor mij onbekende cultuur. Soms ervoer ik de dagen als, ja ik heb het door en dan het volgende moment werd dit gevoel ongedaan gemaakt. Voor mij onverklaarbaar maar misschien kom ik hier ooit achter!

10 april dinsdag
Het werk liep vast en ik kreeg de indruk dat er weinig prioriteit werd gegeven aan het project waarvoor ik gekomen ben. Regelmatig probeer ik dit onder de aandacht te brengen bij de algemeen manager maar helaas heeft zij weinig tijd om echt met mij samen tot een concreet plan te komen. Ik heb daardoor een onaangenaam gevoel gekregen en niet wetend hoe ik dat het best kan oplossen, want ik heb haar medewerking nodig. Ik hang nu een beetje rond zonder een echt doel. Dit is niet het eerste moment dat ik mij zo voel maar het suddert al weken en ik merk dat het ten kosten gaat van mijn motivatie en energie. Terwijl ik er iets goeds van wil maken. Ook voel ik me ongemakkelijk naar de mensen op kantoor die nu zich afvragen wat ik hier eigenlijk kom doen.

11 april woensdag
Vakantiegevoel verdween als sneeuw voor de zon. De eerste drie dagen heeft hier erg aan meegeholpen maar op deze dag werd het hoogtepunt bereikt. Na een dag werken op kantoor ben ik ‘s avonds met de delivery car richting Nu Guasu (het hardlooppark) gereden om lekker de stress uit mijn hoofd te lopen. In het park aangekomen heb ik mij omgekleed en de weinig belangrijke dingen die ik had meegenomen verstopt. Mocht er iemand willen inbreken dan zou er op het eerste gezicht weinig aan waardevols te vinden zijn. En al rijdend met z’n delivery car ben je niet op voorbereid dat er eimand de moeite zou nemen. Tegendeel was waar! Ik kwam terug van het hardlopen en wilde mijn horloge pakken om de tijd te weten. Zonder verder bij na te denken, nadat de horloge niet in mijn broekzak kon terugvinden was ik ervan uit gegaan dat die waarschijnlijk ergens op de grond was gevallen oftewel uit mijn broekzak. Ik besloot het zoeken thuis voort te zetten want het was inmiddels al redelijk donker geworden. Met een goed gevoel reed ik vervolgens naar mijn duplex appartement totdat er op een gegeven moment van links een auto, zonder licht, de hoofdweg op kwam rijden met een een snelheid van ver boven de 50 kilometer per uur. Op hetzelfde moment hoorde ik knallen, kon op dat moment het geluid niet thuisbrengen, en deze auto haalde mij met enorme snelheid in en hij werd gevolg door een andere auto. Voordat ik realiseerde wat er gebeurde was ik betrokken bij een achtervolging waar de achterste auto de voorste auto met pistoolschoten beschoot. In deze paar seconden zag ik de achterste auto mij inhalen. De bijrijder hing met zijn pistool uit het raam al schietend op de eerste auto. Toen ik het pistool zag en duidelijk voor mij was dat het hier om een schietpartij of misschien zelfs een liquidatie ging begon ik lichtelijk te hyperventileren en het zweet brak van alle kanten uit. Voordat ik het wist werd ik door de laatste auto, als beleg van een dubbel gesmeerde sandwich, aan de kant geduwd waar ik nadat ik tot stilstand was gekomen de situatie even tot mij heb laten doordringen om vervolgens met plankgas door te rijden naar mijn veilig omheinde thuishaven Botanica 2.
Eénmaal thuisaangekomen en denkend van de schrik te zijn bijgekomen na deze ervaring die geen 10 minuten geleden heeft plaats gevonden. Ben ik opzoek gegaan naar mijn horloge die ik in mijn broekzak had opgeborgen en toen ik tot de ontdekking kwam dat ook het geld niet meer te vinden was en mijn mobiele telefoon kreeg ik het naar gevoel dat ik hier met een autodiefstal te maken had.

Een heel verhaal maar dit soort ervaringen maak ik hier dus mee, eerst bijna een koe op de motorkap, dan huismijt in mijn woning en op mijn lichaam en op de terugreis van Brazilië een busongeluk en nu dit allemaal..................Ik kan niet zeggen dat het leven hier saai is..................maar wat heeft dit allemaal te betekenen? Soms krijg ik het gevoel dat ik hier niet mag zijn. Op kantoor is werkelijk iedereen verbaast over wat mij allemaal overkomt.

Na dit alles ben ik toch nog naar de verjaardagsborrel gereden van Simon, medewerker van Organic Exchange, waar wij de avond hebben afgesloten met een biertje.

12 april donderdag + 13 april vrijdag
Naar aanleiding van de diefstal heb ik de nodige zaken zowel hier als thuis moeten regelen.
Deze dag moest gauw vergeten worden. Was niet bevorderend voor de spirit van het project. En algauw had ik mijzelf voorgenomen om alle ongenoegen die betrekking hadden met het project de volgende ochtend aan de orde te brengen. Want zo kon het niet meer verder. Zo gezegd zo gedaan. De volgende ochtend heb ik als eerste Helene aangesproken en om een gesprek te hebben. Dit gesprek heeft een half uur later plaats gevonden.
Het werd een kort gesprek die vervolgens later in de middag en de zaterdag een vervolg zou krijgen. Na het werk ben ik samen met Diego en Christina naar de politiebureau gereden voor de aangifte.
Zaterdag zoals afgesproken voor het eerst een serieus gesprek gehad met Helene en de consultant die ons zou helpen om het project in de vijfde versnelling te zetten. Nadat wij het volledige nogal ambitieuze programma hadden doorgesproken was ik in de veronderstelling dat wij werkelijk een constructieve samenwerking hadden gerealiseerd.
De dag werd ‘s avonds afgesloten met een afscheidsborrel voor Sara, nichtje van Helene.
Iedereen zou wat meenemen ofanders wel iets klaarmaken en om half negen werden wij verwacht. Ik als trouwe Europeaan stond om kwart voor negen voor de deur met de boodschappen om een salade te maken. Ik moest even wachten voordat de deur werd opengemaakt want ik was de eerste voor de komende 1 ½ uur. Ik was nog niet gewend dat je vooral niet op de afgesproken tijd moest verschijnen.







Ik besloot om deze dag een beetje te vullen met rondrijden nogmaals opzoek naar plekjes waar ik graag zou willen zijn in het weekend en op de avonden als ik na werk even wil ontspannen. Asuncion is rijk aan parken maar op de een of andere manier wordt hier geen gebruik van gemaakt. Nadat ik de Botanico had bezocht, Botanico betekent dierentuin, waar je mooie wandelingen zou kunnen maken. Eigenlijk zou je hier heel goed kunnen hardlopen maar helaas wordt dat sterk afgeraden. Veiligheid kan hier niet worden gewaardeerd en dat kan natuurlijk de reden zijn waarom al deze parken zo uitgestorven erbij liggen. Zeker op het moment wanneer de zon ondergaat. In dit park is een kleine museum gevestigd die zeker de moeite waard was om even binnen te lopen. Nogmaals erg spijtig, dus deze optie valt af om te relaxen.







Vandaar ben ik verder gereden richting de Hill, de hoogste heuvel van Asuncion met het monument van Cerro lambare. Het laatste stuk ben ik omhoog geklommen vanwaar je de allermooiste uitzicht hebt over de stad met z’n suburbs en de rivier Rio Paraguay die als een soort slang de stad ontsluit. Ik was er bewust later naar toe gereden om de zonsondergang vanaf deze plek te bewonderen. Naast mijn geliefde strandje is dit zeker de tweede geliefde plek. De zonsondergang is hier adembenemend die ik heel graag met iedereen deel.

























Week van de Organic Exchange 16 april

Deze Amerikaanse instantie die zich uitsluitend op het gebied van organisch agricultuur de krachten bundelt organiseert één per jaar een regionale bijeenkomst en één een internationale bijeenkomst. Dit keer, regional, ging de voorkeur uit om Zuid Amerika te promoten en het vond plaats in Asuncion. Het zou een grote bijeenkomst moeten worden maar helaas hebben velen met name Amerikanen hun trip afgezegd ivm dengue in Paraguay. Vreemd genoeg heerste er sinds enige weken geen actieve dengue meer maar dat heeft de angstige Amerikanen niet doen besluiten om te komen. Met het gevolg dat mijn presentatie niet is doorgegaan want zowel Arasy als de enkele Zuid Amerikaanse Organic Exchange medewerkers waren genoodzaakt de programmering te herzien en in een afgeslankte vorm te brengen. Bovendien was men meer gaan concentreren op regionale problematiek binnen deze sector. Het was voor mij sowieso de eerste keer dat ik hier aan deel zou nemen en ondanks deze kleine teleurstelling heb ik de gelegenheid gehad om actief deel te nemen. De eerste dag kon ik door andere verplichtingen niet aanwezig zijn wat achteraf zeer spijtig is gebleken. Deze dag werd gevuld met het uitwisselen van ervaringen van de werkers op het land, de boeren, en hun emoties hielpen soms hoog op. Want voor het eerst kregen zij de gelegenheid om gehoord te worden.
Voor mij begon dit congres vanaf dinsdag, die ‘s ochtend werd gevuld met presentaties van onder andere Arasy en andere aanwezigen. Het uitwisselen van informatie en ervaring is in deze jonge sector zeer gewenst en niet alleen op regional niveau maar ook globaal moet deze sector op een hoger plan worden getild. ‘s Middags werden workshops gegeven en ieder kon zich aansluiten voor de haar of hem zijnde interesse groep. Ik heb mij aangesloten bij een willekeurige groep want het zou voor mij uitsluitend passief deelnemen aangezien ik niks weet van de regionale markt en hun problematiek. Maar al gauw kreeg de workshop een internationaal karakter waardoor ik zijdelings kon deelnemen. Dit gaf mij de mogelijkheid om werkelijk kennis te maken met alle voortkomende problemen waar zij als sector mee te kampen hebben op international niveau. Het was zeer leerzaam en opende voor mij nieuwe inzichten die ik anders binnen het bedrijf zoals Arasy niet zo snel hadden kunnen achterhalen. Ook de inmenging van de overheid speelt met name in Zuid Amerikaanse landen een belangrijke rol en de samenwerking daarmee verloopt niet altijd even prettig om tot een besluitvorming te komen.
Het is duidelijk dat alle marktpartijen erg betrokken zijn met de boeren en hun bestaan en dat de sector een stimulerende factor moet en zal zijn voor nu en in de nabije toekomst.






De woensdag werd voortgezet met de reslutaten van de dinsdagmiddag gehouden workshop.





Na de lunch zijn wij allen vervoerd met de tourbus naar de winkel van Arasy, gelegen naast het hoofdkantoor waarvan ik de foto’s eerder op de weblog heb geplaatst.

Donderdag werd afgesloten met een full day tour naar het veld en hun werkers.








Voor mij betekende dit het tweede bezoek aan één van de gecontracteerde boeren van Arasy. Volgens mij maakt het niet uit hoe vaak je een bezoek brengt aan deze boeren maar wat je voelt is puur, echt en zeker oprecht. En iedere keer wordt dit bevestigd.
































De middag werd afgesloten met een open discussie waar zowel de commerciële partijen als de plaatselijke gemeenteraad van Villarrica hun ideeën konden presenteren. Eénmaal terug in Asuncion hebben wij van elkaar afscheid genomen en hopend op een wederziens eind dit jaar in Californië waar dit jaar de internationale Organic Exchange gaat plaats vinden.
Waar ongetwijfeld alle Amerikanen aanwezig zullen zijn tenzij zich wederom een epidemie zal voordoen maar die kans lijkt mij klein. W’ll see!